Pozew w walucie obcej

09.11.2020

Składając do Sądu pozew należy określić wartość przedmiotu sporu – czyli kwotę, której domagamy się od dłużnika. Co zrobić w sytuacji, gdy zgodnie z zawartą umową należność została wyrażona w walucie obcej?

Bardzo częstą sytuacją jest umówienie się przez strony na zapłatę wynagrodzenia w wysokości np. 800 euro netto. Strony mogą ustalić, że należność ta zostanie przeliczona na walutę obowiązującą w Polsce – określając przy tym kurs ogłoszony przez Narodowy Bank Polski. Jeżeli chcemy, aby płatność nastąpiła w złotówkach, należy przy określeniu należności wskazać, że płatność nastąpi po określonym kursie (np. 800 euro płatne w złotych polskich zgodnie ze średnim kursem ogłoszonym przez NBP z dnia załadunku). 

Kurs ogłoszony przez Narodowy Bank Polski znajdziemy na stronie internetowej w Archiwum kursów średnich. 

Strony jednak mogą się umówić także na płatność wyrażoną w walucie obcej. W takiej sytuacji zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 358 kodeksu cywilnego) 

jeżeli przedmiotem zobowiązania podlegającego wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia wyłącznie w walucie obcej.” 

Przepis ten mówi nam o tym, że dłużnik ma prawo uregulowania zadłużenia zarówno w walucie na jaką strony się umówiły, np. 800 euro lub też w złotych polskich (po przeliczeniu wartości euro z dnia wymagalności roszczenia). Uprawnienia takiego jednakże nie ma wierzyciel. Składając pozew do Sądu wierzyciel musi dochodzić roszczenia w takiej walucie, w jakiej na płatność umówił się z dłużnikiem.

Niestety wierzyciele często nieświadomie popełniają błąd, wnosząc do Sądu powództwo w złotych polskich. Wniesienie powództwa w „złej” walucie może skończyć się nawet oddaleniem powództwa. Sąd uznać może, że takie roszczenie w takiej walucie nie istnieje. Podsumowując, wierzyciel może wnieść powództwo w walucie, na którą umówił się z dłużnikiem na zapłatę, natomiast dłużnik może spełnić swoje świadczenie zarówno w walucie, na jaką strony się umówiły, jak i w złotówkach.

Strony mogą umówić się także na zapłatę wartości netto w walucie obcej (np. 800 euro netto) oraz podatku VAT po przeliczeniu na złote polskie. W takiej sytuacji żądanie pozwu należy określić jako np. 800 euro oraz 791,00 zł z tytułu podatku VAT.

Jeżeli wnosimy pozew w walucie obcej, określając żądanie wskazujemy np. 800 euro, natomiast wartość przedmiotu sporu (w.p.s.) powinna zawsze zostać określona w walucie polskiej. Przeliczenia waluty dokonuje się w oparciu o tabelę średnich kursów walut Narodowego Banku Polskiego z dnia wniesienia pozwu, tzn. jeżeli wnosimy pozew do Sądu w walucie euro dnia 8 września, wartość przedmiotu sporu powinna zostać przeliczona zgodnie z wartością wskazaną w tabeli A (w/w) z dnia 8 września.

Sąd uznając roszczenie wierzyciela zasądzi na jego rzecz kwotę wyrażoną w walucie obcej. Nadając klauzulę wykonalności na orzeczenie, gdy tytuł egzekucyjny opiewa na świadczenie pieniężne w walucie obcej, Sąd zobowiązuje komornika do przeliczenia tego świadczenia na walutę polską.

Reasumując, wnosząc pozew do Sądu wierzyciel zażąda zapłaty w walucie obcej. Sąd zasądzi wierzycielowi zapłatę w tej walucie. Aby prawidłowo oznaczyć w.p.s. żądana przez wierzyciela kwota powinna zostać przeliczona na złotówki według średniego kursu ogłoszonego przez NBP z dnia wniesienia pozwu. Natomiast treść klauzuli wykonalności powinna zawierać zobowiązanie, na podstawie którego komornik wypłaci wierzycielowi należność w złotych polskich.

 

Autorem artykułu jest Nina Domagalska, prawnik w Kancelarii Transcash

Udostępnij na:

fb